Asansör boşluğu ve döşeme açıklıkları: İnşaat ilerledikçe korkuluklar neden ilk sökülen şey oluyor?

Son günlerde basına yansıyan haberlerden biri, Gaziantep'te bir inşaatta bir işçinin 3. kattan asansör boşluğuna düşmesiydi. Bu tür haberler yeni değil. Kaba inşaat aşamasında kurulan geçici korkuluklar, kapaklar ve ağlar, iş ilerledikçe bir şekilde ortadan kalkıyor ve boşluk açık kalıyor.

Sahada sık duyulan gerekçeler belli: Malzeme indirilirken korkuluk engel oluyor. Asansör montajcısı kendi işi için söküyor. İnce işlere geçildiğinde de 'artık tehlikeli aşama bitti' algısı oluşuyor. Söküldükten sonra yerine kimin geri takacağı ise çoğu zaman belirsiz kalıyor.

Bir tarafa göre bu tamamen bir denetim sıklığı meselesi. Uzman sahada her gün olmadığı sürece, açılan bir boşluğu kimse fark etmiyor ve sorumluluk şantiye şefinde ya da ustabaşında olmalı. Diğer tarafa göre ise sorun planlamada: Risk değerlendirmesi sadece kaba inşaatı düşünüp yazılıyor. Montaj, sıva, tesisat gibi sonraki aşamalarda açıklıkların nasıl yönetileceği hiç tanımlanmıyor.

Bir de taşeron boyutu var. Boşluğu açan ekip ile o boşluğun yanında çalışan ekip çoğu zaman farklı firmalardan. Bu durumda 'benim işim bitti' diyerek ayrılan ekip ile riski devralan ekip arasında bir kopukluk oluşuyor.

Sizin şantiyelerinizde söküm ve yeniden kurulum için yazılı bir kural var mı, yoksa herkes ihtiyaç oldukça söküp geçiyor mu? Açıklıkları kalıcı olarak kapalı tutmayı gerçekten başaran bir uygulama gördünüz mü?