Ölümlü kazadan sonra aynı vardiyada çalışmaya devam eden işçiler: Ruh sağlığı gözetimi kimin gündeminde?

Ağır ya da ölümlü bir iş kazasından sonra gündem genellikle teknik inceleme, tutanaklar, bildirimler ve hukuki süreçle doluyor. Oysa aynı hatta, aynı makinenin başında, bazen aynı gün işe devam eden çalışma arkadaşları da var. Olayı gören, müdahale eden ya da kıl payı kurtulan bu insanlar sağlık gözetiminde çoğu zaman görünmez kalıyor.

Bir görüşe göre bu doğrudan işyeri hekiminin alanı: Uyku sorunu, dikkat dağınıklığı, kaygı ve kaçınma davranışları hem çalışanın sağlığını hem de yeni kaza riskini etkiliyor. Kaza sonrası kısa bir değerlendirme görüşmesi, gerekirse yönlendirme ve takip, sağlık gözetiminin doğal bir parçası olarak görülmeli.

Diğer görüş ise gerçekçiliği hatırlatıyor: Hekimin işyerinde geçirdiği süre sınırlı, psikolojik değerlendirme için ne zaman ne de çoğu zaman uygun ortam var. Üstelik çalışanlar, 'zayıf görünürsem işimi kaybederim' kaygısıyla sorun yaşadığını söylemekten kaçınabiliyor. Bu nedenle konunun hekime değil, işverenin sağlayacağı profesyonel psikososyal destek mekanizmalarına bırakılması gerektiğini savunanlar da var.

Hekimler, DSP'ler ve hemşireler: Ağır bir kazanın ardından tanık çalışanlarla planlı bir görüşme yaptığınız, ya da yapılması gerektiğini düşündüğünüz oldu mu? Sizce kaza sonrası ruh sağlığı takibi risk değerlendirmesine ve acil durum planına yazılmalı mı, yoksa bu konu işyeri hekimliğinin kapasitesini aşıyor mu?