Yazılımdaki hazır tehlike kütüphaneleri: Risk değerlendirmesini hızlandırıyor mu, kopyaya mı çeviriyor?

Piyasadaki pek çok İSG yazılımı, sektöre ya da faaliyete göre hazırlanmış tehlike ve önlem kütüphaneleri sunuyor. Birkaç tıklamayla bir metal atölyesi, bir ofis ya da bir şantiye için onlarca satırlık risk tablosu oluşuyor. Çok işyerine bakan uzmanlar için bu ciddi bir zaman kazancı demek.

Savunanlar şunu söylüyor: Kütüphane, unutulabilecek tehlikeleri hatırlatan bir kontrol listesi gibi çalışıyor. Sıfırdan yazmak yerine hazır bir iskeleti sahaya göre düzenlemek hem standart bir kalite sağlıyor hem de uzmanın vaktini sahada geçirmesine imkan tanıyor.

Eleştirenler ise farklı bir tablo çiziyor: Aynı sektördeki iki farklı işyerinin risk değerlendirmesi neredeyse kelimesi kelimesine aynı çıkıyor. O işyerine özgü makine, düzen ya da çalışma şekli tabloya hiç girmiyor, olasılık ve şiddet puanları da kütüphanedeki varsayılan değerlerle kalıyor. Bir kaza sonrası incelemede bu belgenin o işyerini gerçekten anlatıp anlatmadığı sorgulanabilir.

Arada bir de yazılım tasarımı meselesi var. Kütüphaneden gelen satırı değiştirmeden geçmek kolay, yeni satır eklemek zahmetliyse, araç farkında olmadan kopyalamayı teşvik ediyor olabilir.

Siz hazır kütüphaneleri nasıl kullanıyorsunuz: Başlangıç noktası mı, yoksa çoğu zaman son hali mi? Bir yazılımın kopyala-yapıştırı zorlaştırması, örneğin her satır için saha fotoğrafı ya da not istemesi, sizce işinizi kolaylaştırır mı yoksa sadece yavaşlatır mı?