Gebe çalışan aynı işte kalmak istiyor: İşyeri hekimi riski mi yazmalı, çalışanın işini mi korumalı?

Gebelik bildirildiğinde işyeri hekiminin önüne sık gelen bir tablo var: Çalışan ayakta, kimyasala yakın, gece vardiyasında ya da yük kaldıran bir işte. Mevzuat gebe ve emziren çalışanlar için risklerin değerlendirilmesini ve gerektiğinde iş ya da koşul değişikliğini öngörüyor. Ama sahada iş her zaman bu kadar düz ilerlemiyor.

Çoğu zaman çalışan, işyerinde başka uygun bir pozisyon olmadığını biliyor ve 'beni işten çıkarırlar ya da ücretsiz izne gönderirler' kaygısıyla durumunu geç bildiriyor ya da hekime 'ben iyiyim, aynı yerde devam edeyim' diyor. İşveren tarafı da küçük işyerlerinde 'başka iş yok' cevabını verebiliyor.

Bir görüşe göre hekimin görevi net: Risk varsa bunu yazılı olarak bildirmek ve çalışma koşulunun değişmesini önermek. Çalışanın rızası, maruziyetin bebek üzerindeki olası etkisini ortadan kaldırmaz; sonradan bir sorun çıkarsa da 'çalışan istedi' savunması pek bir şey ifade etmez.

Diğer görüşe göre ise fazla katı bir rapor, çalışanı korumak yerine işinden edebilir. Hekimin işvereni ikna ederek koşulları kademeli iyileştirmesi, mola düzeni, vardiya değişikliği gibi ara çözümler bulması daha gerçekçi. Burada hekimin bağımsızlığı ile çalışanın ekonomik gerçekliği karşı karşıya geliyor.

Bu durumla karşılaşan hekimler, DSP'ler ve hemşireler: Sizin sahada işleyen yönteminiz ne oldu? İşveren 'uygun pozisyon yok' dediğinde hekimin elinde gerçekten bir araç kalıyor mu?