Çalışan eğitimi imza föyüne mi dönüştü? Salonda geçen saatler sahadaki davranışı değiştiriyor mu?

Temel İSG eğitimleri mevzuatta tanımlı. Süreler, konular ve tekrar sıklıkları belli, katılım formları imzalanıyor, sertifikalar dosyaya giriyor. Kâğıt üzerinde her şey tamam. Ama sahada sık duyulan bir soru var: Bu eğitimler gerçekten davranış değiştiriyor mu?

Eleştirenlere göre eğitimler çoğu zaman vardiya arasına sıkıştırılmış, yorgun çalışanlara slayt okunan, aynı sunumun her yıl tekrarlandığı oturumlara dönüştü. İşverenin önceliği denetimde gösterilecek imza listesi, çalışanın önceliği bir an önce işe dönmek. Bu durumda eğitim, sorumluluğun belgelenmesinden öteye geçmiyor.

Karşı görüş ise eğitimin değerini küçümsemenin haksızlık olduğunu söylüyor. Kişisel koruyucu donanımın neden kullanıldığını, acil durumda ne yapılacağını, hangi hakları olduğunu ilk kez bu oturumlarda duyan çok sayıda çalışan var. Sorun eğitimin kendisinde değil, verilme biçiminde ve uzmana ayrılan sürede.

Bazıları sahada kısa ve işe özel anlatımları, tatbikatları, ramak kala olayları üzerinden konuşmayı öneriyor. Bunların da çoğu zaman kayıt altına alınamadığı ya da resmi eğitim süresine sayılmadığı için ikinci planda kaldığı belirtiliyor.

Sizin deneyiminiz nedir: Verdiğiniz ya da gördüğünüz eğitimlerden sonra sahada gerçek bir değişim gözlemlediniz mi? Eğitimi imza föyü olmaktan çıkarmak için işe yarayan yöntemleriniz neler?