Meslek hastalığı şüphesini bildirmek: İşyeri hekimi neden sessiz kalmayı daha güvenli buluyor?

Sahada sık duyulan bir cümle var: Türkiye'de meslek hastalığı az görülmüyor, az tanı konuyor. Gürültüye bağlı işitme kaybı, tozla gelen solunum şikâyetleri, tekrarlayan hareketlerle başlayan kas-iskelet sorunları periyodik muayenelerde fark ediliyor ama çoğu zaman 'takip edelim' notuyla dosyada kalıyor.

Bildirimin önünde sayılan engeller tanıdık: İşveren tepkisi ve sözleşmenin yenilenmemesi kaygısı, çalışanın işini kaybetme korkusuyla şikâyetini küçültmesi, sevk ve tanı sürecinin uzun ve belirsiz olması, hekimin kısa süreli ziyaretlerde nedensellik kurmakta zorlanması.

Bir taraf, işyeri hekiminin asıl görevinin tam da bu olduğunu, şüpheyi kayda geçirip sevk etmeyen hekimin sağlık gözetimini formaliteye çevirdiğini savunuyor. Erken bildirim hem çalışanı korur hem de işyerindeki maruziyetin kontrol altına alınmasını zorunlu hale getirir.

Diğer taraf ise sistemin hekimi yalnız bıraktığını söylüyor: Destek görmeyen, ücretini işverenden alan ve her an değiştirilebilecek bir hekimden tek başına bu yükü taşımasını beklemek gerçekçi değil. Onlara göre önce bağımsızlığı güçlendirecek yapısal çözümler gerekiyor.

Siz meslek hastalığı şüphesi olan bir çalışanı sevk ettiğinizde süreç nasıl işledi, ne gibi tepkilerle karşılaştınız? Sizce bildirim oranlarını artırmak için önce hekimin cesareti mi, yoksa sistemin yapısı mı değişmeli?