Meslek hastalığı tanısı neden bu kadar az konuyor: Hekim mi şüphelenmiyor, sistem mi caydırıyor?

Kıbrıs'ta tabipler birliğinin 'meslek hastalıkları artık göz ardı edilemez' uyarısı yeniden gündemde. Benzer bir tartışma Türkiye'de de yıllardır sürüyor. İş kazaları haberlere yansıyor. Meslek hastalıkları ise çoğu zaman sessizce emeklilik yıllarına kalıyor ve kayda bile geçmiyor.

Bir görüşe göre sorun hekimde başlıyor. Periyodik muayene kısa sürüyor, maruziyet öyküsü derinlemesine alınmıyor. Solunum fonksiyon testindeki, odyometrideki ya da cilt bulgusundaki ilk sinyaller 'takip edelim' notuyla geçiştiriliyor. Şüphelenmeyen hekim tanıya da yönlendirmiyor.

Karşı görüş ise yükü sisteme bırakıyor. Şüpheli vakayı yetkili hastaneye sevk etmek uzun ve zahmetli bir süreç. İşveren bu tür bir bildirimden hoşlanmıyor. Çalışan da çoğu zaman 'işimi kaybederim' korkusuyla şikâyetini saklıyor. Bu ortamda OSGB üzerinden sözleşmeli çalışan bir hekimin elini taşın altına koyması kolay değil.

Ortada bir de üçüncü bir gerçek var: Birçok meslek hastalığı yıllar içinde, birden fazla işyerinde biriken maruziyetle ortaya çıkıyor. Hangi işyerinin, hangi hekimin 'ilk şüphelenen' olacağı belirsiz kalıyor.

Sahadaki hekimlere, DSP'lere ve hemşirelere soralım: Meslek hastalığı şüphesiyle en son ne zaman sevk yaptınız, süreç nasıl işledi? Sizce düşük tanı oranının asıl sebebi bilgi eksikliği mi, yoksa şüphelenen hekimi yalnız bırakan bir sistem mi?